• Liczba kart: 52+2 jokery
• Liczba graczy: 2-6
• Starszeństwo kart: nie obowiązuje
• Wartości kart: figury (K, D, W) = 10, as = 1, pozostałe wg liczby oczek.
• Kolejność sekwensowa kart: K-D-W-10…2-As

Wariant „Remika prostego”, w którym inna jest wartość kart i kolejność sekwensowania; dwójki i dżokery nie pełnią już swojej zastępczej roli. Pukanie w tej grze – to inaczej zgłaszanie remika lub odpowiedniej liczby punktów. Pukać można więc i na remika, i na punkty, co oznacza zakończenie rozgrywki.

Pukając na punkty, gracz nie musi mieć wszystkich kart powiązanych w układy, wyraża on tylko przekonanie, że liczba punktów w jego luźnych kartach jest mniejsza niż u jego przeciwników. Pukający na punkty wykłada swoje karty. Część z nich będzie połączona w układy, część – luźna. Pozostali gracze także wykładają swoje meldunki i luźne karty. Każdy z nich ma prawo swoje luźne karty podrzucić innym graczom, jeśli pasują do kompletu lub sekwensu. Zasada dokładania nie obowiązuje, gdy gracz pukał na remika.

Jeżeli okaże się, że pukający ma w luźnych kartach więcej oczek niż któryś z przeciwników, musi od swojego zapisu odjąć 25 punktów. Rozdanie wygrywa gracz z najmniejszą liczbą punktów w luźnych kartach, zapisując na swoje konto sumę wartości luźnych kart pozostałych graczy. Zakończenie rozgrywki remikiem daje pukającemu oprócz sumy punktów w luźnych kartach przeciwników 25 punktów premii. Jeśli nikt nie zapuka, a w talonie zapasowym nie starczy kart dla wszystkich graczy z najmniejszą liczbą oczek w luźnych kartach, wynik obliczany jest jak przy pukaniu na punkty. Całą grę wygrywa gracz, który pierwszy uzbiera 100 punktów.